Vooroplopen bij een uitvaart: de betekenis van kleine stappen

De stilte achter kleine stappen…

Er is iets bijzonders aan het voorlopen bij een uitvaart. Je loopt niet zomaar voorop; je wijst de weg. Letterlijk, maar ook een beetje symbolisch, een leidende hand in de reis naar de laatste rustplaats Je loopt in stilte, in pas met de rouwauto, met de stoet achter je. Geen woorden, geen handgebaren.. alleen dat rustige, plechtige tempo waarmee je de overgang van stilte naar beweging markeert.

Voor de nabestaanden is dat moment vaak het begin van het loslaten, een moment van bezinning. De eerste stappen naar het afscheid. Als uitvaartbegeleider probeer je op dat moment rust en respect uit te stralen. Dat je vooroploopt, is niet voor jezelf.. het is voor hen. Voor hun geliefde. Je zegt als het ware zonder woorden: volg mij maar, ik breng jullie waar je moet zijn.

Maar kinderen kijken daar soms nét wat anders tegenaan. Laatst begeleidde ik een uitvaart waarbij de route ook over een N-weg liep, met een maximumsnelheid van 80 km/h. Na afloop zei een jongetje tegen mij, met grote ogen: "U kunt wel heel hard lopen?" Zijn verwondering was ontwapenend. Ik moest lachen en zei: "Dat zou ik niet eens halen met wind mee en een hele goede dag. Ik zat alweer in de rouwauto, toen we op die weg reden."

Het was zo’n moment waarop je weer even beseft hoe kinderen kijken: letterlijk, nieuwsgierig, en altijd recht vanuit hun eigen logica. En ook dat maakt dit werk mooi. In alle ernst en verdriet is er ook ruimte voor verwondering. Soms zelfs voor een glimlach.

En af en toe, als ik weer over zo’n N-weg rijd, moet ik onwillekeurig glimlachen. Want nee, 80 lopen lukt me niet.. maar ik doe wél mijn best om iedereen op het juiste tempo naar de juiste plek te brengen.